Reklam
Reklam
Nereye Gidiyor Bu Gençlik?  
Meral Bayat İnat

Meral Bayat İnat

Nereye Gidiyor Bu Gençlik?  

29 Eylül 2019 - 11:36

Biz ebeveynlerin hiç mi suçu yok? Sorgulamak ve sorgulatmak lazım yaşanan olayları... İğneyi çocuklara ve gençlere batırırken çuvaldızı kendimize batırmamız gerekmez mi? Gençliğin nereye gittiği ile ilgili durumda hiç suçlu değil miyiz? Biz ebeveynler olarak üstümüze yapıyor muyuz? Sorsanız bana ben yapıyorum diyecek herkes ama zannımca ve görünen o ki kimse görevini layıkıyla yapmıyor. İlgilenmeyi sadece çocuğunun karnını doyurma olarak düşünen bir anne ve baba ne verebilir? Ben çok çektim, çocuğum zorluk çekmesin; ben yokluk gördüm, çocuğum yokluk görmesin; ben giymedim, çocuğum giysin; ben gezmedim çocuğum, çocuğum gezsin; ben yemedim çocuğum yesin...

Benzer cümleler uzar gider. Arkasından gelen beni özgür bırakmadılar, çocuğum bari özgür olsun, cümlesiyle de aşılmaması gereken sınırlar kalkıveriyor. Fazla merhametten maraz doğuyor anlayacağınız. Yaşanan özgürlüklerde israf hat safhada ve eşyanın kıymeti yok onların gözünde. Nasıl kazanıldığını bilse alın terinin güzelliğini yaşayabilse belki de daha kıymetli olacak her şey. Ve ne kadar tatlı olduğunu anlayacak belki de...

Evet asıl suç bizim yani anne ve babaların! Her istediğini vermek isteklerin sınırını kaldırıyor insana. "Hayır" dediğimizde "hayır" olduğunu bilmeli, yeni nesil. Bugün yok dediğimizde bugün o şeyin yok olduğunu da bilmeli. Gidip ondan bundan alıp çocuklara yokluğu hissettirmiyoruz ve asıl suçu biz işliyoruz. Yokun yok olduğunu küçük yaşta öğrenir insan. Boşa dememiş atalar, ağaç yaşken eğilir diye. Bugün günümüz çocuğu dediğimiz on iki on üç yaş çocuğa günlük yüz lira verirsek o yüz liranın nasıl kazanıldığını da bilmez nereye gittiğini de sorgulamaz, okulun etrafında uyuşturucu çeteleri kol gezerken.

Onların tuzağına düşmeleri ise an meselesi. Hak edilmeden eline verilen akıllı telefonun kıymeti zaten bilinmeyeceğinden kitapla dersle ilgilenmek kimin umurunda. Sınırları ve hedefleri olmalı ki kıymeti olmalı her şeyin, anın, yaşın... Maalesef biz suçluyuz. Onları suçlarken de "Ben nerede hata yaptım?" sorusunu lütfen kendinize sorun! Gerekirse uzman birilerine danışın ki ben en iyisini bilirimler hataya sürüklemesin bizleri. Gün gelince de rol model olarak o çocuklar bizi örnek alsın ama güzel şeyleri. Bir de vakit ayırın çocuklarınıza, konuşun onlarla. Zamanın en değerlisini gösterin onlara. İşten güçten başımı kaşıyamıyorum, diyerek kaybetmeyin onları. En değerli vaktinizi, en değerlilerinize ayırın. Başınızı telefona gömüp yanı başınızdaki çocuğunuza kayıtsız kalmayın! Maazallah o günlük okuduğunuz trajik hikâyeler çocuğunuzun başına da gelebilir. Hayatta her şey para değil.

Çocuğunuza sevginizi gösterin. Ona ailenin bireyi olarak değerli olduğunu hissettirin. Evet biz ebeveynler olarak varlığı, yokluğu, sevgiyi, saygıyı onlara biz öğreteceğiz. Biz seversek onları onlar da sevecek ve onlar da bizim gibi anne baba olacak. Sonra nereye gidiyor bu gençlik, demeyelim.
 

YORUMLAR

  • 2 Yorum
  • Mehmetgunes
    1 hafta önce
    Bazi konularda haklisiniz ama bu gençlik neden nerde ne yapiyor genclik işsiz parasiz beli yastan sonra aileden istiyemiyor ne yapiyor işsizlik oldumu kötū ortamlara yöneliyor bi bakiyor bataklikta egitim iş bukadar
  • Ayfer özcan
    3 hafta önce
    Cok guzel bir yazi olmus tebrik ederim.