Bazen insan durup kendine şu soruyu soruyor:
Bu kadar duyarsız, bu kadar vefasız, yalnızca kendi çıkarı için var olabilen bir toplum için kendini hedefe koymaya değer mi?
Kendileri için mücadele edenleri alkışlamak yerine seyreden, bedel ödeyenleri ise ilk fırsatta yalnız bırakan bir topluma rağmen ayakta kalmak, direnmek, bedel ödemek… Değer mi?
Bu toplumda çoğu zaman fedakârlık bir erdem olarak değil, bir zayıflık emaresi olarak görülüyor. Birileri öne çıktığında, risk aldığında, söz söylediğinde herkesin dili hazır; ama sıra omuz vermeye geldiğinde kalabalık bir anda dağılıyor. Hedef gösterilen yalnız kalıyor, bedel ödeyen kendi kaderiyle baş başa bırakılıyor. Dün “yanındayız” diyenler, bugün “biz karışmayalım” noktasına çekiliyor.
Daha acısı şu: Mücadele edenlerin amacı çoğu zaman şahsi bir çıkar değil; daha adil bir düzen, daha insani bir hayat, daha onurlu bir gelecek. Ama bu uğurda yanan, yıpranan, yalnızlaşan yine onlar oluyor. Kazanımlar ise çoğu zaman mücadele etmeyenlerin cebine yazılıyor. Bedel başkasına, konfor kendine… Toplumun sessiz sözleşmesi bu.
İşte tam da bu noktada insanın içiyle kavgası başlıyor. “Ben niye?” sorusu ağırlaşıyor. Neden susmayan ben olayım? Neden hedefe konulan, dışlanan, yıpranan ben olayım? Bu kadar kolay unutulan bir toplum için kendini heba etmeye değer mi?
Belki de asıl soru şu: Mücadele gerçekten toplum için mi, yoksa insanın kendi vicdanını ayakta tutabilmesi için mi veriliyor? Çünkü susmak bazen daha güvenli, daha konforlu; ama insanı içten içe çürüten bir tercih. Konuşmak, direnmek, bedel ödemek ise insanı yalnızlaştırsa da kendisiyle barışık bırakıyor.
Evet, bu toplum çoğu zaman vefasız. Evet, mücadele edenleri yalnız bırakıyor. Ama yine de bazı insanlar susamıyor. Çünkü mesele artık toplumun alkışı değil; aynaya baktığında kendine yabancılaşmamak. Mesele kazanmak değil, kirlenmemek.
Sonuçta şu acı gerçeği kabul etmek gerekiyor: Her toplum, kendi bedelini ödeyen azınlıklar sayesinde ayakta kalır. Çoğunluk ise o bedelin farkına genellikle çok geç varır. Değer mi sorusunun cevabı da burada gizli: Toplum için değil belki, ama insan kalabilmek için… Bazen evet, bazen de kaçınılmaz olarak evet.
YORUMLAR