Doymayanların Dünyasında Bir Ömür
İnsanın başını iki elinin arasına alıp uzun uzun düşünmesine sebep olacak bir gerçek var karşımızda: Bazı insanlar, hangi kapıdan içeri girseler, arkalarında bir gölge gibi taşıdıkları hırs hiç eksilmez. Ne yüzleri kızarır ne de vicdanları daralır. İnsanları ustaca maniple edip yol açmak onlar için bir maharet değil, neredeyse günlük bir rutin hâline gelmiştir.
Bu tipler, hayatın her alanında karşımıza çıkar. Bir koltuğa oturduklarında gözleri diğer koltuktadır. Başkan olurlar, doymadıkları için yeniden aday olurlar. Yetmez; meclise girerler, başka bir makamın kapısına dayanırlar. Rant elde ederler, yine de içlerindeki açlık dinmez. Her fırsatı kendi menfaatleri için bir kaldıraç gibi kullanırlar. Ve ilginçtir, bütün bunları sanki kendilerine verilmiş doğal bir hakmış gibi görürler.
Onlarda dünya hırsı, tıpkı vücuda yerleşmiş bir virüs gibidir; zamanla bedenin her yerine yayılır. Makam, mevki ve statü bir süre sonra ihtiyaç olmaktan çıkar, bağımlılığa dönüşür. Bir an bile kaybetmemek için her söz mubah, her yöntem geçerlidir onlar için. Kapı kapı dolaşırlar, kulis üstüne kulis yaparlar, kime dayanacaklarsa ona dayanırlar. Çıkar uğruna eğilip bükülmeyen bir ilke, vazgeçilmeyen bir değer bırakmazlar geride.
Düşünün… Bir ömür böyle sürer gider. İçleri hep bir boşluk, yüzleri hep bir hırs izlenimi taşır. Dünya, dünyevi tamah, koltuk sevdası… Hepsi birleşir ve sonunda insanlıktan geriye sadece şekil kalır. Çünkü açgözlülük yalnızca mideleri değil, ruhları da doyumsuzlaştırır.
Vay insanoğlu vay!
Kendini kandırmakta ne kadar mahir, başkasını sömürmekte ne kadar becerikli. Bencilliğiyle koca bir dünyayı daraltan, çıkarcılığıyla her kapıyı zorlayan bir hâl… Hem de doymak bilmeyen bir iştahla.
Belki de asıl mesele şu: Doymayanların dünyasında, değerlerin sesi hep kısık kalıyor. O yüzden bu hikâyeyi sadece eleştirmek için değil, hatırlamak için yazmak gerekiyor. Çünkü bazen en büyük kayıp, doymaya çalışanların geride bıraktıkları değil; doyabilenlerin sessizliğidir.
YORUMLAR