Eşler, birbirleri için yalnızca hayat arkadaşı değil; aynı zamanda birer yuva olmayı da başarabilmelilerdir. Çünkü insanın sığınacak bir kalbi yoksa, yaşadığı ev sadece soğuk duvarlardan ibaret kalır.
Yuva, birlikte geçirilen zamanın değil; birlikte taşınan ve yaşanan ruh hâlinin adıdır. Sesin tonunda, bakışın o güzel yumuşaklığında, suskunluğun bile emniyet verdiği yerde başlar. Orada kimse kendini savunmak ve/ya açıklamak zorunda kalmaz; herkes olduğu hâliyle kabul edilir. İnsan kalabalıklar içinde bile yalnız kalabilir ama doğru kalpte tek başına da olsa güvende ve sevgiyle hisseder. İşte gerçek yuva, insanın kendini saklamadığı, maskesiz durabildiği, kendi olabildiği ve bu hâliyle de huzurlu ve neşeli olduğu tek yerdir.
Başıboş kalan her evin müdavimi çok olur lakin hiçbirisi kalıcı hayıra ve yarara hizmet etmez. Sevgiyle ve ilgiyle korunmayan her alan zamanla harabeye döner; çünkü sınırı olmayan her şey istismar edilir, kıymeti bilinmeyen her yer hoyratça tüketilir ve zarar görür. O yüzden eşler, hem birbirlerinin hem de kurdukları yuvanın kıymetini ve değerini bilmeli; orayı sadece bir mekân değil, özel ve korunmuş bir mânâ âlemi hâline getirmelidir.
Ve işin hakikati şudur: Eş olmak, aynı çatı altında yaşamak değil; birbirinin karanlığını aydınlatmak, yarasını incitmeden sarmak, sorumlulukları paylaşmak, eşini kendi gibi ve kalbini emanet bilmektir.
Nitekim Kur’an bu bağı şöyle mühürler: “Onlar sizin için birer elbisedir, siz de onlar için birer elbisesiniz.” (Bakara 187) Yine aynı şekilde Tevbe suresinde ayette "... onlar birbirlerinin velileridir/dostlarıdır" der... Yani maksat, tüketmek değil; birbirini örtmek, koruyup kollamak, değer üretmek, çoğaltmak, ve…
Birbirine yuva olmaktır.
Hatırla ve OL!
Y'ol'umuz her daim sev'gi'de buluşsun ve selâm ol'sun Can'lar...
Peri'han Taşdemir...
YORUMLAR