İnsan bir ömür boyunca çoğu zaman aynı çemberin içinde dolaşır. Birini değiştirmeye çalışır, bir şeyi düzeltmeye uğraşır, hayatı kendi istediği şekle sokmak için çabalar. Bazen bir eş, bazen bir çocuk, bazen bir dost, bazen de hayatın kendisi… Sanki biraz daha uğraşsa her şey istediği gibi olacakmış gibi hisseder.
Fakat insan gerçekten olgunlaşmaya başladığında, bilgi içten içe damıtılıp bilgeliğe dönüştüğünde büyük bir hakikati fark eder:
Hiç kimse kimseyi değiştiremez.
Kimse kimsenin yerine düşünemez.
Kimse kimsenin yerine hissedemez.
Kimse kimsenin yerine yaşayamaz.
Her insan kendi yolunu yürür, kendi idrakini yaşar ve kendi iç dönüşümünü gerçekleştirir. Bu hakikati görmek ise kolay değildir. İnsan bunu çoğu zaman uzun yıllar süren deneyimlerin ardından fark eder. Çabalar, kırılır, yorulur, bazen hayal kırıklıkları yaşar. Ama bütün bu süreçler aslında boşuna değildir.
Çünkü insanın dış dünyayı değiştirmek için verdiği bütün o çaba, onu sonunda tek bir gerçeğe getirir:
Asıl değişmesi gereken sadece kendisidir!...
Bu idrake gelene kadar insan etrafıyla uğraşır, mücadele eder, didişir ve çatışır. Hayat ona farklı sahneler sunar. Farklı insanlar, farklı olaylar, farklı duygular… Kimi zaman acı, kimi zaman sevinç… Ama bütün bu deneyimler, insanın içindeki cevheri yavaş yavaş olgunlaştıran bir ateş gibidir de.
Zaman geçer.
Yıllar bazen ağır bazen hızlı akar...
Ve insan bir gün geriye baktığında şunu görür:
Onu bugünkü bilincine getiren şey aslında yaşadığı bütün o süreçlerin kendisidir.
Tam da bu yüzden hayatta gerçek anlamda kayıp ve hata diye bir şey yoktur. Yanlış diye bir şey yoktur. Suç diye bir şey yoktur.
Çünkü insan, bütün o deneyimlerin içinden geçerek sonunda kendini hatırlıyorsa, özüne doğru dönüyorsa, içindeki hakikati fark ediyorsa, Rabbini hatırlayıp O’na yöneliyorsa… o zaman yaşanan her şey bir öğretmen olmuş demektir.
Hayat insanı bazen sert, bazen yumuşak ama her zaman öğretici bir şekilde olgunlaştırır.
Her deneyim bir kapı açar.
Her karşılaşma bir ayna tutar.
Ve insan bir noktada anlar ki geçmiş, bir yük değil; bir öğretmendir.
Bu yüzden geçmişe dönüp iç çekmek yerine, yaşananlara teşekkür etmek mümkündür. Çünkü her deneyim bize bir hikmet bırakır. O hikmeti alıp yolumuza devam ettiğimizde geçmiş artık bir ağırlık değil, bir bilgelik kaynağına dönüşür.
İşte o noktada insan yeni bir seçim yapabilir:
Geçmişi suçlamak yerine onu onurlandırmak.
Pişmanlık yerine farkındalıkla yürümek.
Acılarda boğulmak yerine onları hocamız kılabilmek.
Ağır duygular yerine hayatın akışına güvenmek.
Ve böylece bugün, şu an, yeniden seçilebilir.
Hayatı neşeyle karşılamak.
Bolluğu ve bereketi görmek.
İyiliği ve güzelliği çoğaltmak.
Hayatın kolaylıkla ve kendiliğinden akmasına izin vermek.
İnsan kendi bakış açısını değiştirdiğinde dünya da değişmeye başlar. Çünkü dünya çoğu zaman bizim iç dünyamızın bir yansımasıdır. İçimizdeki dönüşüm dış dünyada yeni kapılar açar. Sen nasılsan etrafın da öyledir... Herkes kendi gibisiyle hizalanır...
Bir bakarsınız ilişkiler değişir.
Bir bakarsınız olaylara verdiğiniz tepkiler değişir.
Bir bakarsınız hayat daha hafif, daha akışkan, daha anlamlı görünmeye başlar.
İşte o zaman insan sadece yaşamaz.
Seyretmeye de başlar ve akışa teslim olur.
Hayatın içindeki hikmeti, düzeni, muazzamlığı ve ilahi akışı seyretmeye…
Ve o anda insanın kalbinde sessiz bir hatırlayış doğar:
Her şey aslında olması gerektiği gibi olmuştur.
Her adım bizi bir yere getirmiştir.
Her deneyim bir kapıyı aralamıştır.
Şimdi geriye sadece bir şey kalır:
Hatırlamak.
Şükretmek.
Ve bu hakikatin içinde huzurla yürümek.
Hatırla...
Y'ol'umuz her daim sev'gi'de buluşsun ve selâm ol'sun Can'lar...
Peri'han Taşdemir...
...
..
.
YORUMLAR