Bugün gücün, meşrutiyetin yerini almış olması, toplumun artık filmlerde ki gibi son perdede "adil olan kazanır" fikrine inanmadığını gösteriyor. O sahneye olan inanç kayboldu. İyi olan değil güçlü olanın kazandığına dair yaygın bir kanaat hakim.
Hal böyle olunca, hukukun işlemediği ılgısı topluma yavaş yavaş yerleşiyor. İnsanlar zamanla hakka değil kudrete, kudretin etkisine bakar hale geliyor. Doğru olana değil, kimin yapabildiğine odaklanıyor. Hukuk metin olarak varlığını sürdürüyor belki ama toplumsal vicdandaki karşılığı giderek siliniyor.
Asıl düşündürücü olan, bu sürecin bir isyanla değil, sessiz bir kabullenişle ilerlemesidir. Toplum aslında adet adaletsizliğin farkında. Fakat onu değiştirebileceğine dair umudunu kaybetmiş veya kaybetmiş gibi davranıyor. Bu noktada güç, yalnızca zor kullanmak kapasitesi olmaktan çıkıyor, normalleştirilen hatta düzen kurucu bir unsura dönüşüyor.
Tehlikeli kırılma da tam burada başlıyor. Hukuk adaleti tesis edemediğinde ve adalet ahlaki bir talep olmaktan çıkıp bir "lüks" gibi algılandığında, toplum kendi iç denge mekanizmalarını kaybediyor. İnsanlar güveni hukukun kendisinde değil, gücün gölgesinde aramaya başlıyor. Bugün dünyada olup biten tam olarak bundan ibaret.
Bu tablo ister istemez şu gerçeği ortaya koymuş oluyor. Sorun hukukun yokluğu değil, hukuka olan inancın tükenmesidir. Ve bu tükeniş, her hangi bir yasa değişikliğinden çok daha zor olan, onarılması güç bir toplumsal hasara işaret ediyor.
YORUMLAR